Axl!!!

Zgubiłem się.

Centra handlowe już takie są, najpierw wabią cię jak lep na muchy, by następnie połknąć w całości i nie chcieć wypluć.

Nie wiem, co tu robię, naprawdę nie wiem – a to oznacza, że naprawdę się zgubiłem. Całkowicie. Wszystko jest takie wyidealizowane, gładkie, białe, czyste i niepomocne. Rośliny w doniczkach rosną jak żołnierze – równiutko, sztywno, nie opuszczając miejsc im przeznaczonych. Gdyby dało się rozmawiać z roślinami, z tymi nie byłoby najmniejszego kontaktu.

Bo przecież się nie da, prawda? Wiem, co mówię. Co więcej, wiem, że one nie mówią. To dobrze.

Tyle twarzy. Praktycznie nie widzę ciał, tylko twarze – złe i wykrzywione, niezadowolone, nieszczęśliwe, otoczone idealnym centrum handlowym. Chyba coś im nie wyszło, a może ludzie nie lubią aż tak estetycznego otoczenia...?

Przeraża mnie to. Nie wiem, o co im wszystkim chodzi, czego może chcieć od życia ta cała parada Złych Twarzy oderwanych od reszty ciała.

Dla uspokojenia zapalam zapalniczkę. Czysty, jasny płomień. Mam ochotę przyłożyć go do którejś z tych roślinek, i zapewnić jej wyjątkowe życie – krótkie, ale jak intensywne! Zapamiętałaby mnie za coś takiego, za podarowanie jej takiej ilości bólu, emocji, ale i energii, wspomnień...

To znaczy, gdyby rośliny myślały. (Bo nie myślą, Axl, tak to jest powiedziane i ustalone i wszyscy to wiedzą, nawet jakby ktoś bardzo chciał to zmienić, otworzyć umysł...)Ale właściwie, kto to badał...?

Nie, wygodniej będzie założyć, że nie myślą. Trzymamy się założeń, trzymamy się normalności. I jazda naprzód!

Gdzie jest Helena? Chcę, żeby teraz się tu przypadkiem znalazła. Chcę, żeby powiedziała mi, co robię źle, i jak to jest – a co istotniejsze, jak to MOŻE BYĆ – z roślinami. Żeby była moim ślicznym aniołkiem, żeby słuchała i komentowała, chociażbym bredził, żeby mnie nauczyła, jak być aniołkiem. No i żeby opowiadała z pasją o autobusach, albo mydle z kakao, żeby czasami się bała, ale nieznacznie, i żeby łapała mnie za ramiona i mną potrząsała, żeby coś do mnie dotarło.

Ćśś. Co mam robić? Axel, boisz się? Tak, boję. Ale nic się nie stało, wiesz, ludzie czasem przez ciebie bali się bardziej niż ty teraz, i nie dostałeś za swoje, i nadal nie dostałeś za swoje... Ćśś! Przepraszam, nie chciałem. Szukaj wyjścia, to nic trudnego, szukaj wyjścia, no już, dalej...

W swoim śnie Helena płynęła łódką przez morze elementów sprzętu komputerowego. Wiosło co i rusz wplątywało się jej w złośliwe kable, a ona miała całkowitą świadomość, że to sen, więc tym bardziej działało jej to na nerwy. Nie stresowała się, raczej myślała ze znużeniem, kiedy wreszcie ten jej organizm się wyśpi...?

„Dziwne”, pomyślała. „Nie stresuję się. Dosyć nowa sytuacja. Może powinnam wziąć jakieś leki...? Zresztą, ten sen też nie bardzo przypomina mój”

- To tylko sen – dotarł do niej nagle czyjś głos, chociaż „głos” nie było najlepszym słowem. To była kompozycja dźwięków, niosła jednak ze sobą bardzo jasny przekaz, który Helena doskonale rozumiała. Nie potrafiłaby nawet nazwać instrumentów, ani tez opisać tego, co słyszała chociażby z minimalną dokładnością, wydawało jej się jednak, że jest to doskonały sposób komunikacji.

- Basistka – dodały dźwięki z zadowoleniem.

- Tak jest we wszystkich książkach i filmach. - oznajmiła Helena ze znudzeniem. - Po co mi mówisz, kim JA jestem, przecież świetnie o tym wiem. Nie można się po ludzku przedstawić...?

- To problematyczne.

- Problematyczne?

- Tak.

- Nie pamiętasz...?

- Nie! Nie, tylko... rozumiesz, to źle zabrzmi.

- Przestań już. Jesteś moją podświadomością i nakazuję ci się przedstawić.

- Ha! Gówno prawda, twoją podświadomością. Uwaga, tu wchodzimy w strefę kiczu. Warninig, we enter the zone of kitsh! Więc ja jestem jednym z bogów Wallen i przyszedłem ci przekazać wiadomość. Ten sen jest, ten tego, proroczy.

- Jakim jesteś bogiem..?

- No, spieramy się nadal co do funkcji, jaką kto ma pełnić. Nie tym głównym. Nie tym, w którego ludzie wierzą, jeśli chcą wierzyć w jednego Boga. Raczej...pomniejszym. Taa. Kiedyś byłem nazywany Dionizos, potem przez jakiś czas robiłem za boga alkoholu, muzyki, kiedy indziej klubów nocnych, opiekuna gwiazd Rocka... ale nie zrozum mnie źle, nie powierzali mi The Rolling Stonesów, raczej... Voracious Jellies...

- Nie słyszałam o nich, dlaczego...?

- Nikt, kurwa, nie słyszał. Ale schodzimy z tematu, wiadomość to: Axl ma problemy.

- Axl!

- Taa. Wystraszyłaś się, co, laleczko? I mam jeszcze boską radę dla ciebie, ogólnie, na życie.

- Od ciebie? Czy to będzie napij się?

- Właśnie. Nawet nie tyle ty, cała Acantha! Więcej alkoholu na próbach, to będę się wami opiekował, aż się nie wybijecie. Cholera, parszywe zajęcie. No to do zobaczenia, pa pa!

- Ale jakie Axl...

I wtedy przed oczami Heleny wyświetliła się tabliczka z dwoma przyciskami, natomiast bóg zniknął.

Koniec snu proroczego. Scenariusz i reżyseria: bóg chlania i grania.

Opcja 1. : Obudź się.                                                                                           Opcja 2. :Śnij o śliwce.

- Śliwce...? - mruknęła Helena z zainteresowaniem i otrząsnęła się. - Axl!

Wybrała opcję jeden, i po chwili otworzyła oczy.

- Axl – powtórzyła półprzytomnie i sięgnęła po telefon. Była 12.00. Wybrała numer naczelnego świra miasta Mista, pełniącego dodatkowo stanowisko Mężczyzny Heleny.

- Halo? - usłyszała w słuchawce i wychwyciła dziwną nutkę w jego głosie. Dziwną, ale wcale nie obcą.

- Myjesz właśnie jakieś okno? Wydaje ci się, ze są na nim wielkie robaki? - zapytała sensownie, ponieważ znała go już stosunkowo długo.

- Nie.

- Więc czemu jesteś przestraszony...?

Zaśmiał się dziwnie. To znaczy, dziwnie w ogólnym tego słowa rozumieniu, jak na osobę a jego stanowisku było to całkiem normalne.

- Robię coś całkiem zwyczajnego. Spokojnie... O Jezu, są wszędzie.

- Kto?

- Siedem miliardów potworów w niepełnym składzie! Ha, ha, ha! - brzmiał już ekstremalnie histerycznie.

- Axl, czy ty się przestraszyłeś ludzi? Gdzie jesteś?

W słuchawce zapanowała cisza.

- Nie, nie ludzi. Nie tylko. - mruknął cichutko. - Jestem w centrum handlowym, przyjedziesz po mnie...?

- Tak, oczywiście. - odpowiedziała, wzdychając.

To był całkiem ładny widok. Jak z obrazu.

Axl siedział skulony na ławce, obejmując kolana ramionami, z twarzą przykrytą zielonymi włosami. Nie było widać ani skrawka jego skóry, wszystko przykrywała wielka, szara bluza, wąskie spodnie, oraz fryzura. Mijający go ludzie rzucali przelotne, zdumione spojrzenia, po czym wracali do swoich zwykłych, eleganckich i estetycznych spraw do załatwienia.

- Axl – odezwała się Helena, zbliżając się.

Nawet nie drgnął, jakby był rzeźbą.

Usiadła obok.

- Wolę ciebie od śliwek. - powiedziała. Podniósł głowę; miał zmęczone, opuchnięte oczy, ledwo widoczne zza potarganych włosów.

- Ja tam wolę śliwki od samego siebie.

- Ale ja praktycznie nie mam kubków smakowych. W czym problem?

- Nie wiem. Chyba coś zrobiłem źle w życiu. I ci ludzie mają twarze. I doniczki mnie nie lubią. I jestem jeden. Heleno, dlaczego!

Przytulił się do niej gwałtownie.

- Nie wszystkie doniczki muszą cię lubić.

- Tak, ale to złe miejsce, między innymi przez to.

- Więc stąd chodźmy.

- Uwaga, ludzie, komunikat! - rozległ się nagle czyjś głos, niesiony przez megafony. Helenie z czymś się kojarzył. - Po pierwsze, VORACIOUS JELLIES NAJLEPSZY ZESPÓŁ DEKADY! POWTARZAM, VORACIOUS JELLIES, ZACZNIJCIE SŁUCHAĆ! A po drugie, wiadomość spersonalizowana. No, Heleno, spójrz na niego, spójrz na Axela.

Helena odsunęła go od siebie.

- Co... kto to? - wychrypiał Axl.

- Co? A... znajomy, nie zwracaj uwagi.

Zarejestrowała zielone włosy, rozczochrane i opadające na twarz. Opuchnięte od płaczu, ale szeroko otwarte oczy, wpatrujące się w nią z nadzieją. Wątłe, luźne ciało pod bluzą. Kąciki niedużych ust lekko opadające do dołu.

- Mój Axl. - doszła do wniosku.

- A teraz wyobraź sobie – kontynuował bóg chlania i grania – Że w jego głowie jest lustro, lustro odbijające. Ha, ha, ha! Patrz!

I wtedy cały teren galerii handlowej odwrócił się do góry nogami. Nikt nie zwrócił na to uwagi, nic nie spadło, ludzie nadal załatwiali swoje sprawy, tylko głowa w inna stronę. Sufit zniknął, a Axl jako jedyny runął w dół, pociągając Helenę za sobą.

- Co ty odwalasz! - zdążyła zmówić krótką modlitwę Helena, zanim uderzyła o posadzkę. Wokół niej panowała niemal idealna ciemność.

- Gdzie on jest? - warknęła z rozdrażnieniem, podnosząc się. Była na tyle zła, że wszystkie myśli o tym, o ile bezpieczniej jest w kulce dla chomika, niemal wyparowały jej z głowy. Ktoś powinien zdjąć tak nieodpowiedzialnego człowieka ze stanowiska boga.

- Gdzie KTO jest...? - odpowiedział jej przekorny głos, dobiegający z ciemności.

- Axl! - zorientowała się.

- No, owszem, Axl. Chyba. Albo i nie? Bez znaczenia.

Nagle dziewczynę oślepiło rażąco jasne światło. Zamrugała.

Znajdowała się w wielkiej sali, przypominającej koloseum. Kulka dla chomika powoli, acz stanowczo wtoczyła się w jej myśli. Nie mogła wydobyć z siebie głosu.

- To jest koloseum, aniołku. - głos Axela, nie wiadomo skąd dochodzący. Brzmiał, jak ktoś bardzo pewny siebie, i bardzo zadowolony. - Zgadnij, co się robi w koloseum...?

Cisza.

- Walczy! Och, tak, walczy na śmierć i życie i takie tam. Bla bla bla. - żadnego strachu w głosie, żadnej niepewności.

Znów odpowiedziała mu cisza.

- Ojej, aniołek nie mówi, aniołek nie rozmawia... Niedobrze. Nie jesteś tu sama.

Cisza.

„Jak w syndromie”, wkradła się myśl do głowy Heleny.

- Bo jesteś tu ZE MNĄ! Ha, ha , ha! Jeezu, chciałbym mieć coś takiego w piwnicy. Takie piękne.

I wtedy równocześnie zaczęli krzyczeć, natomiast z najwyższego punktu trybun zwaliła się w dół ludzka postać. Axl.

Mniej więcej sekundę później znalazł się przy Helenie.

- Nie chciałem cię przestraszyć, nie chciałem cię przestraszyć – powtarzał, spanikowany bardziej niż ona.

- Ale przestraszyłeś! - wykrzyknęła i spoliczkowała go.

- Zrób to jeszcze raz.

- Oszalałeś!

- Tak!

- Axl!

- Albo wytargaj mnie za włosy, no, dawaj!

- Ale ty tego nie znosisz!

- Gówno prawda.

- Nie znosisz!

- Masz rację, aniołku.

- Wiem. - uspokoiła się. - Axl.

- Tak wyszło, skarbie. - wymamrotał. - Chyba nie najlepiej, co...? Co ja mogę... Może porwę ci ślicznego, dobrego faceta, jakiego sobie wybierzesz? Co? I będziecie razem żyli długo i szczęśliwie, bo z Axlem... sama wiesz...Nie słuchaj mnie, proszę! Nie zgadzaj się! ...ale tak, tak mógłbym zrobić. Chcę dobrze dla ciebie.

- Wiem. - powiedziała i pocałowała go. - Posłuchamy tych Jellies, okej?

- Okej.

I świat odwrócił się ponownie.